Zapalenie dziąseł
i zapalenie przyzębia

Stan zapalny dziąseł jest pierwszym stopniem choroby dziąseł. Spowodowany jest zalegająca płytka nazębną  czyli miękkim, bezbarwnym filmem bakteryjnym. Jeżeli zęby nie są oczyszczane poprzez szczotkowanie i nitkowanie, zalegająca płytka nazębna przekształca się w kamień nazębny, który można usunąć tylko w gabinecie stomatologicznym.

Przyczyny zapalenia dziąseł

Najczęstszą przyczyną zapalenia dziąseł jest osadzająca się na zębach płytka bakteryjna. Nieusuwana tworzy złogi na powierzchni zębów i między nimi, które podrażniając tkankę dziąseł powodując ich obrzęk.

W przypadku obrzęku dziąseł, pod zębem mogą wytworzyć się tak zwane kieszonki dziąsłowe, które będą pogłębiać się w miarę jak złogi płytki bakteryjnej będą się powiększać, doprowadzając w efekcie do cofania się dziąseł i odkrycia większej części zębów.

Brak leczenia na tym etapie może doprowadzić do znaczącego powiększenia się kieszonki, co może skutkować ruszaniem się zębów, a nawet ich wypadaniem lub koniecznością usunięcia.

Etapy zapalenia dziąseł

Stan zapalny dziąseł

Stan zapalny jest tożsamy z zapaleniem dziąseł. Dochodzi do niego kiedy dziąsła, otaczające zęby, stają się zaczerwienione i obrzęknięte, mając tendencję do krwawienia w trakcie szczotkowania.

Stan zapalny przyzębia

Zapalenie przyzębia to poważne schorzenie dziąseł, w którym stan zapalny obejmuje już tkanki przyzębia i wytwarzają się kieszonki dziąsłowe.

Zapalenie przyzębia wiąże się również z degradacją tkanki kostnej, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do utraty zębów.

Zapalenie przyzębia jest chorobą nieodwracalną, więc należy powstrzymać jego rozwój jak najszybciej. Można to zrobić stosując zabiegi stomatologiczne oraz lecznicze preparaty przeciwbakteryjne.

Zaawansowany stan zapalny przyzębia

Do zaawansowanego zapalenia przyzębia dochodzi w następstwie trwałej obecności bakterii w jamie ustnej, prowadzącej do dalszej recesji dziąseł i rozchwiania zębów. Może ono prowadzić również do utraty zębów.

Skaling

Skaling to najskuteczniejszy sposób usuwania kamienia nazębnego. Zabieg wykonuje lekarz dentysta lub higienistka w gabinecie stomatologicznym. Można wykonać go ręcznie, za pomocą specjalnych kiret, dłutek i skrobaczek poddziąsłowych lub znacznie szybciej za pomocą skalera ultradźwiękowego. Proces higienizacji czyli usunięcia kamienia tą metoda polega na tym, że ultradźwięki przenoszone są na zakrzywiona, cienka ,metalową końcówkę skalera, który drgając z dużą częstotliwością rozbija kamień nazębny.

Chirurgiczne leczenie kieszonek przyzębnych:

Celem tego leczenia jest usunięcie zmian pochodzenia bakteryjnego w przyzębiu przez eliminowanie patologicznych kieszonek przyzębnych, przywrócenie przyczepu łącznotkankowego, oraz regenerację związanych z nim tkanek miękkich i odbudowę kości wyrostka zębodołowego.

Przewlekły zaawansowany stan zapalny przyzębia z dużym obrzękiem dziąsła.

Zaawansowane zapalenie przyzębia ze znacznymi złogami nazębnymi.

Duża recesja i znaczne otwarcie przestrzeni międzyzębowej

Efekt końcowy po opreacji płatowej (rys. 1)

Aparat ortodontyczny w celu zamknięcia diastemy (rys. 2)

Stan końcowy po zakończeniu leczenia ortodontycznego (rys. 3)

Sprowadza się to do:

  • usunięcia wszystkich nisz ekologicznych w przyzębiu,
  • regeneracji utraconych tkanek przyzębia,
  • całkowitego usunięcia stanu zapalnego,
  • możliwie jak najmniejszego upośledzenia estetyki,
  • jak najmniejszego obciążenia pacjenta.

Stosuje się:

Skaling – wygładzenie korzenia i operacje płatowe są niezawodnymi metodami leczenia stanów zapalnych przyzębia.

  1. Skaling jako jedyną metodę leczenia można stosować jeżeli głębokość kieszonek nie przekracza 4-5 mm. Przy głębszych kieszonkach należy włączać leczenie chirurgiczne.
  2. Operacja płatowa służy nadrzędnemu celowi zachowania zęba poprzez długotrwałą redukcję poddziąslowej, patogennej flory bakteryjnej.
  3. Sterowana regeneracja tkanek w leczeniu kieszonek kostnych służy:
    • odtworzeniu aparatu zawieszeniowego zęba.
    • zmniejszeniu głębokości kieszonek dziąsłowych,
    • wypełnieniu ubytków kostnych,
    • zminimalizowaniu recesji.

Sterowana regeneracja tkanek w leczeniu recesji przyzębnych ma na celu:

Wysoka i szeroka recesja w okolicy zęba 13 (rys.1)

Idealne pokrycie recesji metodą sterowanej regeneracji tkanek (rys. 2)

 

Recesja w obrębie zęba 23 (rys. 1)

Pokrycie recesji metodą sterowanej regeneracji tkanek, stan po zabiegu (rys. 2)

 

Wysokie i szerokie recesje w obrębie zębów 22, 23 (rys. 1)

Podczas zabiegu powierzchnie korzeni zostają jednakowo pokryte błoną resorbowalną (rys. 2)

Efekt leczenia – głębokość kieszonek przy obu zębach ma wartości fizjologiczne (rys. 3, 4)

Ubytki tkanek miękkich leczy się przy zastosowaniu przeszczepów łącznotkankowych. Niekiedy używa się też błony resorbowalne, nieresorbowalne, indywidualnie przygotowane błony nieresorbowalne.

Wskazaniami są recesje połączone z:

Chirurgiczne wydłużenie koron klinicznych zębów ma na celu:

Chirurgiczne wydłużanie koron klinicznych zębów